Αυτό που μ’ενοχλεί κι εξοργίζει περισσότερο απ’όλα, εδώ και πάνω από δέκα χρόνια, δεν είναι ούτε η αέναη χρεοδουλοπαροικία που μας επέβαλλαν μέσω των μνημονίων ούτε τα ατομικά, κοινωνικά, εργασιακά και πολιτικά μας δικαιώματα που μας στερούν μέσω του προσχήματος της “πανδημίας”.

Αυτό που μ’εξοργίζει είναι ο καθημερινός βιασμός που επιχειρείται στην γλώσσα μας. Γιατί μέσω της γλώσσας και των λέξεων νοηματοδοτούμε τις ζωές μας. Όταν λοιπόν αλλάζουν ή χάνουν το νόημα τους οι λέξεις, αδυνατούμε να συνεννοηθούμε μεταξύ μας αλλά και να δώσουμε νόημα στις ίδιες τις ζωές και στις πράξεις μας.

Έτσι φτάσαμε να λέμε ακροδεξιό ή φασίστα τον πατριώτη, ρατσιστή αυτόν που αντιτίθεται στην άναρχη μετανάστευση, ψεκασμένο τον σκεπτικιστή, ευλογία τα μνημόνια, αριστερό τον οπορτουνιστή Τσίπρα ,δεξιό τον νεοφιλελεύθερο φασίστα Μητσοτάκη, κομμουνιστή τον νεοτροτσκιστή βαστάζο Κουτσούμπα, πατριώτη τον κηραλοιφοπωλητή Βελόπουλο και ριζοσπάστη τον Δούρειο ίππο της τρόικας Βαρουφάκη…τα παραδείγματα πολλά, ατέλειωτα…

Εξαιτίας αυτής της αδυναμίας νοηματοδότησης των ίδιων μας των σκέψεων και πράξεων καθιστούμε εντελώς αδύνατη οποιαδήποτε αντίσταση στην μεγαλύτερη επίθεση που έχει γίνει στην ιστορία της ανθρωπότητας από την γνωστή Αλίτ της παγκοσμιοποίησης.

Ας μάθουμε λοιπόν την γλώσσα μας καλά κι ας την διδάξουμε στα παιδιά μας, γιατί είναι απολύτως απαραίτητη και πιο χρήσιμη από το τελειότερο Kalasnikov που ονειρεύονται κάποιοι, για να τουμπάρουμε αυτή την δυστοπία που μας επιβάλλουν. Γιατί μόνο αν “μάθουμε να κουβεντιάζουμε ήσυχα κι απλά” που έλεγε κι ο ποιητής μας θα “λέμε πια τα σύκα-σύκα και τη σκάφη-σκάφη”. Γιατί αν δεν μπορούμε να “σμίξουμε τὸν κόσμο” καληνύχτα…

Όταν ένας λαός δεν τολμά να υπερασπιστεί τη γλώσσα του, πόσο μάλλον την ωραιότερη γλώσσα του κόσμου (χωρίς καμία δόση σωβινισμού), είναι έτοιμος πια να υποδουλωθεί.